Nieopublikowane Wyróżnienie w Konkursie Papieskim

Mamy się czym pochwalić!

 

 


DWÓJKA” - JAKO JEDYNA SZKOŁA Z LUBLINA -

 

- OTRZYMAŁA WYRÓŻNIENIE W TEGOROCZNYM

 

KONKURSIE PAPIESKIM

 

ŻYŁ DLA NAS – ŻYJE Z NAMI”


W tym roku nasza szkoła po raz pierwszy brała udział w „KONKURSIE PAPIESKIM”. Choć należy on do konkursów kuratoryjnych, ma jednak zupełnie inny charakter. Biorący w nim udział muszą zaplanować, zrealizować, a także odpowiednio udokumentować przedsięwzięcie (w formie projektu, programu lub innego typu działań) dotyczące wdrażania w życie przesłania Jana Pawła II.

Społeczność naszego gimnazjum podjęła decyzję, że warto podzielić się przy tej okazji doświadczeniami wynikającymi z pracy w wolontariacie. Tak też się stało. Na projekt zaprezentowany przez „Dwójkę” złożyły się teksty literackie, zdjęcia, przykładowe scenariusze imprez, artykuły szkolnego koła dziennikarskiego, prace plastyczne. Wszystkie te materiały stały się sugestywną ilustracją działań na rzecz potrzebujących. Wyróżnienie, które zdobyliśmy, świadczy o tym, że jury doceniło nasz wkład pracy, a przede wszystkim otwarcie na drugiego człowieka.

Przy realizacji projektu pracowała niemal cała szkoła. Całość koordynowały Panie: Małgorzata Brzozowiec, Elżbieta Kutyła i Ewa Borkowska.


Serdecznie gratulujemy!

 


A oto tekst, który umieściliśmy na początku naszego projektu:




Wyrazem pamięci może być pomnik – solidnie osadzony w świecie materii,

niezmienny w swoim trwaniu.

Symbolem miłości może być drzewo – kruche i czujące.

Najpełniejszym znakiem pamięci i miłości stają się jednak czyny.

____________________________________________________________________

 


Cierpienie, które pod tylu różnymi postaciami obecne jest w naszym ludzkim świecie, jest w nim również po to, żeby wyzwalać w człowieku miłość, ów bezinteresowny dar z własnego „ja” na rzecz innych ludzi, ludzi cierpiących. Świat ludzkiego cierpienia przyzywa bezustannie inny świat: świat ludzkiej miłości – i tę bezinteresowną miłość, jaka budzi się w jego sercu i uczynkach, zawdzięczamy właśnie cierpieniu. Musimy się zatrzymać i wzruszyć, postępując tak, jak ów Samarytanin z ewangelicznej przypowieści.

Jan Paweł II

LIST APOSTOLSKI „SALVIFICI DOLORIS” 1984r.



Nasz Papież wielokrotnie podkreślał, iż jedną ze ścieżek prowadzących do „dotykania” rzeczywistości nadprzyrodzonej jest cierpienie, które zostało na stałe wpisane w ludzkie życie. Każdy więc, kto ociera się o cierpienie, zyskuje możliwość lepszego poznania siebie i otaczającej go rzeczywistości. Bóg w ludzkim cierpieniu pozwala odnaleźć się człowiekowi takim, jakim jest. Pozwala mu się odkryć jako Ten, „który jest Miłością”. Ból staje się niekiedy niepowtarzalną szansą na odnalezienie w sobie pokładów dobra, czułości i siły.

Tymczasem we współczesnym świecie nie pozostawiono zbyt dużo miejsca na problem choroby i śmierci. Promowana wszędzie afirmacja życia zdaje się zakładać, że nasza radosna wędrówka po tej ziemi nigdy się nie kończy. Dlatego tak ważne jest, by młody człowiek spojrzał na cierpienie i śmierć jak na swoiste wyzwanie.

Rozpoczęty w roku szkolnym 2007/2008 w Gimnazjum nr 2 w Lublinie projekt młodzieżowego wolontariatu z pewnością okazał się takim wyzwaniem.

Między życiem a życiem – takie sformułowanie padło podczas jednej z rozmów na temat małych podopiecznych Lubelskiego Hospicjum dla Dzieci im. Małego Księcia na określenie momentu, w którym się właśnie znajdują. To moment magiczny, bo oznacza przejście z dobrze nam wszystkim znanej rzeczywistości na drugą stronę istnienia. Towarzyszenie w tej najtrudniejszej z dróg lub choć niewielka pomoc w jej przebyciu to ogromne wyróżnienie. Obserwując szczere zaangażowane we współpracę z hospicjum, można być pewnym, że młodzież doskonale to rozumie.


Wolontariat jest dla nas szansą, by robić coś, czego sensu nikt i nic nie będzie w stanie zakwestionować, co oprze się próbie czasu i pozwoli znaleźć sens. A o to ostatnie nie jest przecież łatwo...


__________________________________________________________________________